Pazar Haziran 25, 2017

Yerel Seçimler ve Siyaset

Proletarya, hic bir olaya ve hic bir siyasal gelismeye tarafsiz kalamaz. Onun “tarafsiz”ligi bile taraf olmaktir. Ornegin her hangi bir olayi boykot etmek tarafsiz bir siyaset gibi gozukmesine karsilik aktif bir taraf olmaktir. Ya da iki burjuva (ornegin Ergenekon davalari vb.) kligi arasindaki mucadele de birinden birini desteklemeyip “tarafsiz” olmak, iki burjuva kligine karsi ayni taviri almak anlamindadir.
 
Butun burjuva partileri hizli bir sekilde yerel secimlere hazirlaniyor. AKP icin yerel secimlerin onemi; yipranan imaji onarmak, Haziran Ayaklanmasi (Gezi)’nin  rovansini almak ve bir sonraki genel secimlerin kazanmanin adimlarini dosemek olarak okunabilir. Daha bir cok nedenler olsa da elbette en onemlisi, AKP’nin yipranan imajini kurtarmaktir. Bunun anlami, iktidarda kalma omrunu uzatmanin, iktidari kaybetmemek icin her yolu mubah gordugu seklindedir. Cunku Haziran Ayaklanmasi’ndan sonra iyice teshir olan AKP ve TC basbakani Erdogan’a karsi emperyalistler verdikleri destegi geri cekmise benziyor ve iceride ise Turk burjuvazisinin bir kismi yeni bir alternatif olusturmaya hiz vermis gozukuyor. 
 
Onumuzdeki yerel secimler konusunda da proletaryanin bir tavri olmak durumundadir. Bu boykot seklinde olabilecegi gibi, secimlere katilma ya da her hangi bir devrimci-demokrat guclerle ortaklasa hareket etemek ya da tek basina katilmakta secenekler arasinda yer alabilir. Ancak, 30 Mart 2014'de yapilacagi aoiklanan yerel secimleri boykot etmek icin proletarya acisindan kosullar eleverisli degildir. Bu secimlere, olumlu yonde, Haziran Ayaklanmasi’nin golgesi dusecek olsa da, su andaki durum bir bekleme tavri seklinde kendini gostermektedir. Aslinda bu bekleyis oznel devrimci guclerin kitleler icndeki etkinligiyle de dogru orantili olarak surmektedir.
 
Onumuzdeki yerel secimlerde sinif bilincli proleterlerin yani komunistlerin guclu bir cikislari olamayacagi ve tek baslarina secimde her hangi bir varlik gosteremeyecekleri de bir gercektir. Hemen hemen tum radikal devrimci kesimler acisindan bunu soylemek nesnel bir durum saptamasi gibi gozukuyor. Devrimci hareketin daginikligi ve demokratik bazi eylemlerde dahi bir araya gelmekteki zorlanmalari da dikkate alinirsa, yerel secimlerde birlesik guclerini ortaya koymanin onundeki idelojik-siyasal zoruluklar da kendiliginden anlasilir oluyor.
 
Onumuzde bir HDP (Halklarin Demokratik Partisi) gercegi var. HDP Turkiye ve Kurdistan’daki reformist guclerden devrimci guclere kadar cok cesitli siyasal gruplari icinde barindiran bir yapidir. Icinde yer alanlardan direkt sosyalizmi savunan siyasal grup ve partiler oldugu gibi, geri duzeyde reformizmi savunan siyasal parti ve gruplarda yer almaktadir. Butun bunlari bir araya getiren esas etmen AKP iktidarinin baskilari karsisinda bir guc olabilmek ve siyasal varliklarini parlamentoda ya da fazla ayak altinda ezilmeden bir durus sergileyebilmek amaclidir. Genel olarak soylenirse, HDP bir isci sinifi partisi degildir. Reformist siyasal yelpazede yerini almaktadir. Iclerinde reformist olmayan guclerin olmasi bu gercekligi degistirmeye yetmiyor. 
 
HDP’nin programminda ne isci sinifinin iktidar sorunu vardir ne de duzenin radikal bir sekilde devrimci degisiminin gerekliligi ve bunun eylem plani vardir. Burjuva duzenin asiri uclarinin torpulenmesinin dilek ve temennileri yer almaktadir. Daha cok da Kurt sorunun “bariscil” bir cozumu yer alir. Daha dogrusu, Kurtlerin ulusal haklarinin verilmesi.
 
Bunlar, demokratik icerikli reformist hedeflerdir. Sinif bilincli proleter hareketlerin bunlara karsi itirazlari elbette temeldendir. Ancak proletaryanin sinifsal cikarlari acisindan ciddi bir cok siysal problemler tasisada, demokratik talepler ozelinde ortaklasa hareket edilebilecek bir program icerikli bir siyasal olusumdur  HDP. 
 
HDP’nin diger bir onemli ozelligi, Kurt, Turk ve diger azinlik uluslardan devimci-demokrat kesimleri bir araya getirme ve en azindan, asgari noktalarda birlikte hareket etme espirisini de icinde tasimasidir. Bu en onemli noktalarindan birsidir.
 
Ancak, bir onemli nokta da; HDP’nin  Kurt Ulusal Hareketi’nin (KUH) devlet ile uzlasici yaninin ciddi baskisi altinda olusudur. Cunku HDP icinde etkinlik bu hareketin elindedir.  Kurt ulusal hareketinin icerigi demokratik bir icerik tasidigindan, bu da HDP’nin var olma siyasal gerekcesiyle celisen  bir durum degildir. Bu orgutlu gucun varligi ve etkinligi, diger devrimci ve demokrat gucleri bu politikanin yedegine alma eglimi ve baskisini beraberinde getirmektedir. Bir cogu onunla var olmanin kosullarini yaratmaya calisirken, bir kismi ise pragmatis bir cizgi izlemektedir. KUH’nin pragmatis olmasi, onun genel cizgisinin bir geregi, ancak kucuk burjuva devrimciligi ondan sosyalizm bekliyorsa, elbette yaniliyor.
 
Komunistler, HDP icinde erime degil, demokratik bir mucadele acisinda ortaklasa eylem birlikleri ve ittifaklar sekilinde soruna yanasabilirler. Daha ileri bir birliktelik, proletaryanin siyasal hedeflerinin reformist hedeflere kurban edilmesi olur ki, bu ideolojik olarak proletaryanin davasina ciddi zararlar verir. Reformizmle siki bir uzlasmaciligin bir yanida, sinifin radikal devrimci yonunu torpuleme egilimi tasimasini beraberinde getiri ki, isci sinifi partilerinin bunu her zaman gozonunde bulundurmasi bir zorunluluktur. Kisa vadeli cikarlar uzun vadeli cikarlarin onune gecirilmemelidir.
HDP, elbette, ne Allende’nin (Sili) Unidad Popular (Halk Birligi), ne de kurucusu Hugo Chavez olan Venezuela Birlesik Soyalist Partisi (PSUV) degildir. Ama, sinifsal karakter ve program olarak benzer yanlari coktur denebilir. Bu partiler de homojen degil, heterojon siyasal yapilardan olusuyordu. Ayni HDP’nin olusumu gibi. Chavez’in PSUV’si su anda Venezuela da iktidarda. Allende’nin reformist programi onun sonunu hazirladi. Burjuvazi, reformist partilere dahi tahammul edebilecek bir karakterde degildir. Sermayenin varligi ile demokratik icerik uyusmaz ve o, cikarlari geregi, kitlelerin lehine tum demokratik mucadele ve kazanimlarin karsisinda yerini alir. HDP’nin adi gecen bu partilerin duzeyine gelme olasiliginin siyasal ve sosyal temeli simdilik ulkemizde yok gibidir. Her seyden once, ne Allende ne de Chavez gibi kitleleri pesinden surukleyecek reformist liderler soz konusu degildir.  
 
Burada HDP disinda reformist kucuk burjuva TKP, her ne kadar, onumuzdeki yerel secimlere "yurt capinda aday gostererek katilacagini" aciklasa da, girmedigi yerlerde CHP ile ortak hareket etmeyi, daha dogrusu destekleme taktigini izleyecektir. ODP ise, bir kac yerin disinda CHP’yi daha fazla destekleme yoluna gidecektir. 
 
TKP surec icinde CHP ile daha siki fiki olma durumuna girebilir. “Yurtseverlik”leri onlari burjuvazinin “laik” kanadiyla birlikte hareket etmeye yonlendirecektir. Hatta bu “yurtseverlik” anlayisi, onlari,  surec icinde “Kizilelma” koalisyonu ile de dirsek temasina gorturebilecektir. Son olarak TKP Merkez Komitesi uyesi Kemal Okuyan’in, “Turkiye Solunun Yurtseverlik Sinavi “ adli kitabi, onlarin burjuvazinin bayragini sahiplendiklerinin resmen ilani oluyor. Nihayet, boylece, aradiklari ortulerine kavusmus oluyorlar. TKP ve ODP'ni HDP ile ortak hareket etmemeye iten nedenlerin basinda, hic kuskusuz, Kurt ulusal sorunu konusundaki sovenist anlayisa sahip olmalari geliyor.
 
Konumuza donersek, kisa vadeli siyasal demokratik hedefler icin her zaman ilerici gucler ile proleter guclerin ortak hareket etmesinin proletarya acisindan yararlari tartisma goturmez. Proletarya tum ezilen kesimleri kucaklamak ve onlara siyasal olarak hitap etmekle karsi karsiyadir. Bir yandan proletaryanin yakin ve uzun vadeli siyasal hedeflerini reformizme kurban etmemek ve bir yandan da reformist guclerle demokratik kazanimlar icin bir arada olmanin celiskisi yasanacaktir. Bu, sinif mucadelesinin cok yonlu olusunun siyasal taktiksel gorunguleridir.
 
Sinif bilincli proletarya daha genis kitleleri (basta isci sinifi olmak uzere) kucaklamak istiyorsa, dar kosesine cekilip kalmak degil, siniflar arasi siyasal mucadelenin tum arenalarinda yer almak ve kitleleri isci sinifinin sosyalist programi etrafinda orgutlemek ve harekete gecirici dogru ve aktif bir siyaset izleyebilmelidir.
 
Buradan hareketle, onumuzdeki yerel secimlerde HDP ile ortak olarak secimlere katilinabilinir. Bir taraftan secim propagandalarina (legal olanaklari zorlayarak) kullanmak ve sinifin goruslerinin propagandasini yapmak, duzeni teshir etmek ve ozellikle de AKP kligini teshir ve tecrit calismalarina daha fazla onem vermek, yerel secimlerin genel siyasal taktik olmalidir. Ancak bu siyasi taktik,  HDP’nin reformist dayatmalarina boyun egme pahasina degil, tersine, sinif uzlasmaci yanlarini teshir etmeyi de sart kosuyor.
 
Yerel secimlerde PKK, hem BDP ile hem de HDP ile kendini daha guclu bir sekilde, HDP birlesenlerine dayatmaya calisacaktir. Bu esyanin tabiati geregi boyledir. Guclu siyasal hareketler, diger siyasal hareketler karsisinda gucunun bilinciyle hareket ederler. Cunku bir onceki yerel secimlerde de ve genel secimlerde de bu goruldu. Bu nedenle de, Dersim’de genel secimleri kaybetti. Bu, kaybedecegini bile bile lades demekti ve oyle oldu. BDP, diger devrimci gucleri hice sayarak kendini dayatti ve devrimci gucler ise “bize ne” der gibi siyasetsizligi sectiler. Bazilarina ise birkac belediye meclis uyeligi yetti. Siyaset bunun uzerine sekillendirildi. Daha buyuk siyasal kazanimlarin siyaseti ise bir sonraki bahara ertelendi.
 
Bu yerel secimlerde, yine Dersim, onemli bir yerde durmaktadir. Eger BDP yine kendini adayini diger devrimci guclere ragmen dayatirsa, Dersim Belediye Baskanligini kazanmanin zorlugu da kendiliginden ortaya cikmaktadir. Silahlarin “elestirel” gucuyle bu her zaman kazanilamaz. Diger siyasetlerinde, ozellikle de Kaypakkaya geleneginden gelenlerin onemli bir gucleri de vardir. Bir onceki yerel secimlerde bu goruldu. Bu kez, ortak hareket edilmezse, Dersim’i CHP’ye kaptirma olasiligi daha guclu gibi gozukuyor. Tabi burada, bunu belirleyecek olan izlenecek dogru siyasal taktiklerdir. Ve bu siyaset,  kitlelere; siyaset olarak “biz de variz” gucunu kendinde bulabilecek mi? Yoksa, Hegel’in “var-yok” ozdesligine mi siginilacak, hep birlikte gorecegiz. Cunku siyasette duygusalliga yer yoktur. Siyasette, sinifsal cikarlar her zaman onde gider.  
 
Bu yaklasim, tum siyasal gelismeler icin de gecerlidir. Doga gibi toplumsal yasamda da siyaset bosluk tanimiyor. Isci sinifinin geriledigi ya da geri adim attigi yerde, o adimi bir baskasi atiyor ve sinif demokratik mevzilerini de kaybediyor.***11.12.2013
53434

Yusuf Köse

Yusuf Köse teorik ve politik konularda yazılar yazmaktadır.Ayrıca 5 adet kitabı bulunmaktadır.Kitablari şunlardır: Sınıflı Toplumdan Sınıfsız Topluma Dönüşüm Mücadelesi, Emperyalizm ve Marksist Tarih Çözümlemesi, Tarihin Önünde Yürümek, Marksizmi ortodoskçca savunmak ve Marksist Düşünce Diyalektiği

yusufkose@hotmail.com

http://yusuf-kose.blogspot.com/

 

Yusuf Köse

Yine söylüyoruz: 2 Temmuz faillerini devlet koruyup kolluyor

Bu topraklarda onlarca, yüzlerce, binlerce acıyla karşı karşıya kalmış Aleviler, için tarihsel bir gün olan 2 Temmuz katliamının 24. yılına giriyoruz. Yüreklerimizde acı, bilincimizde öfke ile bu tarihsel günün hesabının sorulacağına dair antlarımızla günleri geride bırakıyoruz. Bundan tam 24 yıl önce otel görevlileriyle birlikte 35 yürek ateş içinde semaha durdular. Her biri dilinde türkülerle gelecek güzel günlere tebbesümlerini bıraktılar.

Yağma düzeninin suç ortakları adaleti getiremez! Gerçek adalet ezilenlerle gelecek!

Popüler deyimle ifade edersek; Türkiye’de siyaset sahnesi giderek ısınıyor ve öyle anlaşılıyor ki dengeleri sarsacak yeni gelişmelerin arifesindeyiz.

Irak Kürdistanı’nda “bağımsızlık kararı”na karşı politik tavır ne olmalı?

Ezilen bağımlı tüm ulusların kendi kaderlerini tayin etme hakkı tartışmasız bir haktır. Bu hakkı hiç kimse bir ulusun elinden alamaz. Ulusun ayrılırken, önderliğinin gerici ya da ilerici olması da kaderini tayin etmede belirleyici değildir. Lenin ve Stalin ulusal meselenin bu can alıcı konusunda; “ulusların kendi kaderlerini tayin etmeleri ilkesi, tarihi-iktisadi bakımdan, siyasi kaderini tayin etme, siyasi bağımsızlık, ulusal bir devletin kurulmasından başka bir anlama gelemez” diyerek soruna tartışmasız bir çözüm getirmişlerdir.

ABD hakemliğinde “boğa güreşi” Katar gerçeği ve devrimci tavır

Arap yarımadasının doğusunda yer alan 2.5 milyon nüfusa sahip Katar, Suudi Arabistan’ın bir anda tüm dünyaya açıkladığı; “Katar, terör örgütlerini barındırıyor, yayın organlarında terör örgütlerinin propagandasını yapıyor, Suudi Arabistan ve Bahrenyn’de İran bağlantılı ‘terör’ eylemlerini finanse ediyor, Yemen’deki Hutsi militanlarını destekliyor” açıklamasının ardından 6 ülke ardarda açıklama yaparak Katar’la ilişkilerini kestiklerini, ülkelerindeki Katar elçiliklerini kapacaklarını ve Katar vatandaşlarının 14 gün içinde ülkelerini terk etmelerini istedi.

„Sosyal Medya“ paylaşımları ve ‘kişilik’ (1.Bölüm)

“Sosyal medya” paylaşımları denilen, özünde “sanal alem” olan bu alandaki hastalıklara, yozlaşmaya, kişilik ve ahlaki tükenişe dikkat çekmek gerekiyor. Bunun için yazı boyunca ifadelendirmeyi “sanal alem” olarak kullanmayı doğru buluyorum. Zira, “sosyal medya” olarak ifade edilmesini ise kısmen bir manipülasyon olarak görürken, ifade anlamını tam karşılığıyla bulmadığını düşünüyorum. Sosyalleşmek orada olmak, direkt yaşamak, temas etmektir!

Adalet yürüyüşü

MİT tırları davasında CHP milletvekili Enis Berberoğlu’na 25 yıl ceza verilerek tutuklanması karşısında CHP genel başkanı Kılıçdaroğlu ''adalet'' talebi ile Ankara’dan İstanbul a bir yürüyüş başlattı. Bugün yürüyüşün 5. günü.

 

      HDP milletvekillerinin dokunulmazlıkları kaldırılınca ve tutuklanırken, dokunulmazlıkların kaldırılmasına ''anayasaya aykırı olmasına rağmen oy vereceğiz'' diyen CHP bugün tutuklanmalarla ilgili sıra kendilerine gelince feryadı figan etmeye başladılar.

 

2017 Fransa parlamento seçimleri sistemin tıkanması mı?

Fransa Cumhurbaşkanlığı ile 11 ve 18 Haziran 2017 tarihlerinde 2 tur şeklinde olmak üzere gerçekleştirilen parlamento seçimleri, sonuçları ve etkileri ile ortaya ilginç bir panorama çıkartmıştır. İlk dikkat çeken olay katılım oranının giderek düşmesi ile ortaya çıkmıştır. Öyle ki, 11 Haziran’da gerçekleştirilen ilk turda 5. Cumhuriyet seçimlerini tarihinin en düşük katılımı % 49 olarak ortaya çıkarken, bir hafta sonra gerçekleştirilen 2. Tur da bu oran % 42’lere kadar gerilemiştir.

Oğlum(uz) ölümsüzdür (*)

“ve hiç istemedim seni unutmak.”[1]

“ve biz pimi çekilmiş yürekle/ dalmıştık karanlığın ortasına/ dilimizde kurtuluş türküleri mataramızda ab-ı hayat/ ve düşerken/ özgürlük renginde bir gülüş vardı yanağımızda,”[2] haykırışını anımsatıyor bize hep…

Dal gibi, civan mert bir delikanlıydı; bakmaya kıyamadığım(ız), gözümüzden esirgediğim(iz) oğlum(uz)du

Ve birgün, bize “Öldü” dediler.

Elimizin ayağımızın canı çekildi; donduk kaldık, kaskatı.

Tek bir kıvılcım tüm bozkırı tutuşturabilir!

Türkiye'nin içinde bulunduğu mevcut durum düzenin yarattığı sorunları çözemediği gibi daha zorlu bir sürece giriliyor. Devletin yönetici kademelerindeki iktidar kavgası ve ezilen sınıflar üzerindeki baskı ve sömürü mekanizması egemen güçleri daha saldırgan kılıyor. Bunun sonucu devlet erki emekçi kitlelere, Kürt ulusuna ve tüm ezilen kesimlere yönelik baskı ve tahakkümünü giderek daha üst boyutlara tırmandırıyor. Devlet bu saldırılarıyla toplumu sindirmeyi hedefliyor. Onlar üzerindeki egemenliğini pekiştirmeyi amaçlıyor.

CHP'de mi Adalet arıyor? Davut Kurun

CHP istanbul milletvekili Enis Berberoğlu tutuklanınca,CHP bütün illerde adalet yürüşüsu başlattı. Adalet arıyor. Kılıçdaroğlu, “adalet herkese lazımdır. Adalet için bir bedel ödenmesi gerekirse, bu bedeli ödemeye hazırım” diyor. Kılıçdaroğlu hala anlamamış, Adalet için bugüne kadar bedel ödiyen, Kürteler, Ermeniler, Rumlar, komünistler ,1970 sonrası da demokrasi güçleri, kürdistan halkıdır, dün CHP bugünde AKP diktatörlügüne karşı adaleti savunup bedel ödediler. Adaletin sahipleri bedel ödeliyen bu güçlerdir. AKP ve CHP ancak adaletsizliğin temsilcisi olabilirler.

“İktidar savaşında, proletaryanın, örgütten başka bir seçeneği yoktur!”*

"1980’li yıllara göre “sol muhalifler” olarak isimlendirilebilecek kesimler içerisinde örgüt ve örgütlenme meselelerine yaklaşımda çok ciddi değişimler yaşanmıştır. Aslında bu değişimler birden bire ortaya çıkmadı. Avrupa’da gelişen Batı Marksizm’inin yanısıra Latin Amerika’nın bilinen anarşist ve Troçkist etkilerinin ideolojik/politik alandan sonra doğal bir sonuç olarak örgütsel alana da yansımasıydı yaşanan. Türkiye özgülünde elbette ki hesaba katılması gereken etmenlerin sayısı az değildir.

Sayfalar