Cumartesi Ekim 21, 2017

İflah olmaz oportünistlere bir öğüt: “Ya göründüğün gibi ol ya da olduğun gibi görün”

Bu söz Mevlana Celâlettin Rumi tarafından yüzlerce yıl önce söylenmiştir. Sözün ya da deyimin doğruluğu aradan geçen zamana karşın güncelliğinden ve anlamından bir şey kaybetmemesinde yatıyor.

Mevlana burada bir insanın sözü ile özü arasındaki uyumdan söz ediyor. Başka bir deyişle söz ile pratik arasındaki tutarlılıktan. İnsanın her sözü aynı zamanda sosyal pratiğe uygulaması gereken bir sorumluluğu omuzlarına yüklüyor. Döneminin en önemli düşünürü ve bilginlerinden biri olan Mevlana, hakikat arayışının merkezine insanı koymuştur. İnsanı türlü halleri üzerine kafa yormuş onun sırlarını çözmeye yaşamını adamıştır.

Bu sözde, insanın ruhsal yani iç dünyası, kişiliği, karakteri ile duruşu ve pratiği arasındaki uçuruma yönelik bir eleştiri veyahut yaklaşım olarak yorumlanabilir. Marksistler, devrimciler açısından söz ile eylemin uyumu, bilme ile yapma, başka bir deyişle bilme ile kavrama arasındaki ilişki, sürekli güncellenen bir tartışma konusu olagelmiştir.

Güncellenmiştir zira Marksist bilgi teorisi ile tanışan her birey bu yolda ilerledikçe, kendi kişiliğinde söz konusu çelişkiyi yaşar. Belki de bireyin gelişiminin temel dinamiklerinden birisi de budur. Teori ile pratik arasındaki uyumu yakalama çabası aynı zamanda sürekli bir değişim aynı zamanda gelişim anlamına gelir. Bu da bireyin içinden çıktığı toplumun yarattığı kişilik yapısından ahlak değerlerinden, kültürel kodlardan ve en önemlisi düşünme sistematiğinden adım adım kopması, arınması ve yerine “başka” bir sistematiği inşa etmesi demektir.

Sürekli bir kopuş ve ortaya çıkan “boşluğun” Marksist bilgi teorisiyle doldurulması, sosyal pratiğin kızgın ateşinde yeniden kalıba dökülmesi…

Bu sürecin sonsuz olduğu aşikar.

***

Söz ile eylemin asgari uyumu kişinin savunduğu dünya görüşünü kavrayışını da ortaya koyar.

Bu iki kavram arasındaki makas açıldıkça başta kişinin duruşundan akabinde de siyasal anlamda duruşunda çeşitli sorunlar ortaya çıkacaktır. Sözde, teoride doğruları savunan ama pratikte başkaca mecralarda seyreden, tutarsız bir şekillenişten söz etmek abes olmayacaktır bu durumda.

Bu tutarsızlık, uyumsuzluk, savunduğu düşünülen görüşün veya düşüncenin özüne inilmediğini onun kavranmadığını aksine bunun sadece işlevselleştirildiğini gösterir. Yani savunulan doğru, “işe” yaradığı oranda önemlidir. Bu işlevi azaldığında veya başka şeylerle karşı karşıya kalındığında kolayca bir kenara bırakılabilir. Tutarsızlıkta zaten tamda burada ortaya çıkar.

Peki böylesi durumlarda ne olur? Veya bu gibi kişilikler nasıl bir etki yaratır?

İlkin böylesi kişiliklerin halk yığınlar arasında devrimciler adına negatif bir imaj yarattığını söylemek gerekir. Zira emekçi yığınlar ne söylendiğine ancak pratikte ne yapıldığına bakarak değer verir. Onlar için belirleyici olan son tahlilde pratiktir.

Sözü farklı pratiği farklı kişiliklerin devrimcilerin halk nezdindeki itibarını zedelediği su götürmez bir gerçektir. Diğer yandan böylesi kişilikler aynı zamanda geniş yığınlara, teorinin mutlaka pratiğe uygulanamayacağı gibi zararlı, özünde burjuva ideolojisinden beslenen ve ona hizmet eden bir kültürü taşır.

Böylece sözde herkes doğruları savunurken sıra pratiğe, savunulan görüş doğrultusunda bir duruş elbette bunun karşılığında da bedel ödemeye geldiğinde, çeşitli gerekçelere sığınmak meşru hale gelecektir.

Siyasal karşılığı oportünizm olan bu duruşun en büyük zararı Marksizm’in tahrif edilmesi buna bağlı olarak devrimcilerin yaşamlarıyla yarattığı değerleri dejenere etmesidir.

İflah olmaz oportünistler

Peki günlük yaşamda, siyasal mücadelede böylesi kişilikler nerede ve nasıl ortaya çıkar? Küçük burjuvazinin sınıfsal olarak kaypak, orta yolcu duruşunun da bir yansıması olan bu kişilikler, kuşkusuz ayrımların netleştiği anlarda rengini iyice belli eder. Sözgelimi, siyasal alanda orta yolun kalmadığı koşullar böylesi kişilikler için en kötü zamanlardır. Böylesi anlar onlar için adeta kapana kısılmışlık duygusu yaratır. Zira foyaları fena halde ortaya çıkacaktır. Artık istemeseler de bir tarafta yer almaları gerekecektir.

Örneğin Kürt ulusal sorununda teorik düzlemde oldukça “ileri” görüşleri savunan, sosyal şovenizmden teorik düzlemde “arınmış” görünen bir kişi, sıra özyönetim direnişlerine, bu direnişlerle dayanışmaya, bu mücadelenin demokratik muhtevasının sahiplenilmesine geldiğinde çubuğun ucunu da yavaş yavaş bükmeye başlayacaktır. Teoride savunulan doğrular, sınıf mücadelesinin pratiği içinde çeşitli “ama”lar, gerekçeler, başkaca “öncelikler” vs. ile bir kenara, uygun koşulların beklendiği başkaca bir zaman dilimine havale edilecektir.

Keza, kadın özgürlük mücadelesine dair saatlerce konuşup aynı zamanda kadınlara akıl veren bu zatların kadınların eleştiri okları kendisine yöneldiğinde karanlık tarafa geçme hızları ışık hızını geride bırakacaktır. Sadece bu mu? Ülkenin sosyo-ekonomik yapısı, Kürt sorunu, kadın özgürlük mücadelesi, çalışma ve ilişkilenme biçimi vb. pek çok başlıktaki eleştirileriyle buradan Kaf Dağı’na yol yapanlar hatta mücadeleyi bu siyasal nedenlerle bırakanlar; sıra buna uygun bir konumlanış ve duruşa geldiğinde yine o bildik gerekçelere, “ama”lara, daha önemli amaçlara sığınırlar.

Zira savundukları görüşleri, dile getirmekten öte buna uygun bir pratik konumlanış içine girmek öyle kolay değildir. Bu durumda, kimi bedellerin ödenmesi gerekeceği, kimi imtiyazlardan olunacağı, belki de “karizmanın çizileceği” gerçeği sabittir. Küçük burjuvazinin bedel ödemekten korkan, statükoyu korumaktan yana duruşu tam da burada devreye girer. Görüşleri “hala” bakidir, sonuna kadar da “savunur” ama “bizim bilmediğimiz başka şeyler vardır” da (ki o ‘başka şeyler’, her şey o kadar belirginken bile belirsizdir) bugünkü duruşun nedeni odur.

Ama unutulmamalıdır ki, söz ile özün uyumlu bir hale getirilememesi, karakterde bir aşınma yaratır. İflah olmaz oportünistlerin sınıf mücadelesinin en keskin anlarında burjuva çöplüğüne yuvarlanmalarının nedeni de bu olmalı!

Böylesi bir karakter, kendince güçlü gördüğünden yanadır daima, doğru bildiğinden değil! Dünya görüşü, içinde bulunduğu çembere aykırıdır ama o bunu kendine fazla dert etmez. Zira ona, görüşlerini, pratiğe uygulamadığı sürece dile getirme özgürlüğü bahşedilmiştir. Mevcut olanaklarının sürdürmesine izin verilmiş, itibarı, geçmişte yaşadıklarına rağmen korunmuştur. Hala da el üstünde tutulmaktadır! (Kimsenin de, onun; Kürt, kadın, çalışma tarzı vb. konulardaki vahim çelişkilerini dile getirmeye niyeti yoktur. Çünkü hala “kullanışlıdır”!)

“Gençleri zor tutuyoruz”

Ne var ki böylesi kişilikler son tahlilde yine taraflarını dürüstçe, açıklıkla ortaya koyma iradesinden acizdirler. Çünkü onlar farklı fikirleri ve tartışmalarıyla bilinir. Doğrudan taraf olmak bu gibi karakterler açıklanması güç bir tutumdur. Çünkü aynı zamanda belli bir bedeli de gerektirecektir. Nihayetinde korunması gereken bir itibar, sürdürülmesi gereken kimi ekonomik ilişkiler ve statüko vardır.

Peki, bu hep böyle midir?

Kuşkusuz hayır! Genel kamuoyunda, kitle nezdinde tarafsız, iyi niyetli, hareketimizin geleneklerine ve ilkelerine sıkı sıkıya bağlı insan profili olarak vitrine yerleştirilse de, ona, pratik duruşunu ve oportünist, iki yüzlü tutumunu gösterenlere, ayna tutanlara dişini geçirmekten asla imtina etmez.

Zira, kaybedeceği çok şey vardır. Buna tahammülü yoktur! Sözgelimi, devrimciler arası sorunların çözümünde şiddete kesinlikle karşıdır, içinde bulunduğu kesimin bu yöndeki icraatlarını uzaylı görmüş bir zat misali karşılar; Şaşkındır, asla tasvip etmez!

Ama hemen yanı başında, bulunduğu ortamda, içinde hareket ettiği kesiminin bu organizasyonundan da haberdardır. Sesini çıkarmaz, bunu eleştirenlere  şiddet uygulayanları “eleştirdiğini söylese” de tavır almaz. İşler keskinleştiğinde, içinde bulunduğu kesim pratikleriyle teşhir oldukça yani gemi su aldıkça artık yüzündeki maskeyi bir kenara fırlatır. Çünkü artık sorun her şeyini kaybetme noktasına gelmiştir. Bu yüzden tüm silahlarını kuşanır, dün naif bir tutumla “olmaması gerekir” dediği ne varsa üzerinden bir silindir gibi geçer.

Eski HDP’li şimdinin AKP’lisi Mehmet Metiner’i hatırlayınız… Söz konusu Kürtler olduğunda nasıl da kraldan çok kralcı olduğunu… Veyahut dünün Has Partilisi bugünün başbakan yardımcısı Numan Kurtulmuş’u…

Hele de içinde bulunduğu kesimin bilinmeyenlerine, ciddi iddialarına, ilk elden gördükleri ve yaşadıklarıyla şahit olmuş bu bakımdan “diğer taraftan” fazla bilgiye ve doğrudan gözleme sahipse, düşmanlık da o oranda artacak demektir. Sorumluluğu altında bulunanlar ya da daha kibar bir şekilde ifade edelim yanında duranlar, devrimcilere küfür ve hakaret ederken, saldırırken o sanki ayda geziyormuş gibi yapmaya devam edecek belki bir süre daha.

Sonra, saldırıya uğrayan kimi devrimci gençleri, muhataplarını gördüğünde, muhataplar onu eleştirdiğinde “ben mi yaptım canım!” diyecek! Bu iflah olmaz oportünistler, “tarafsız” maskesi ile gezdiği bugünden çok değil sadece birkaç gün sonra da artık düşman bellediği “karşı kesim”den ikna etmeye çalıştıklarına birileriyle görüşmeye “temsilci” olarak gidecektir. Bu da yetmez, bir de “Gençleri zor tutuyoruz” diye tehdit savurmaktan geri kalmayacak!

Daha doğrusu devrimci iddiası olmasına rağmen manipüle edilen ve devrimcilere el kaldıran o “gençlerin” manipüle edilmesinde nasıl rol aldığını itiraf edecek!

Tabii bu sözler bize aynı zamanda Gezi İsyanı sonrası direnen milyonlara karşı manipüle ettiği kitleyi “evde zor tuttuğu”  söyleyen zat’ın sözlerini anımsatıyor. Ama biz ne bu sözlerin kimin ağzından çıktığına ve ne de kime karşı kullanıldığına hiç girmiyoruz bile. Malum bu ara herkes çok “hassas”, bu tür benzetmelere de çok kızıyorlar!

“Saygıdeğer amaçlara ancak saygıdeğer araçlarla ulaşılabilir”

Küçük burjuvazi kendisini ezen ve sömüren ulusal burjuvazinin yerine geçmeyi hep hayal eder, bu arzuyla tutuşur. Bir yanıyla, bu, maruz kaldıklarını, başkalarına yaşatma isteğidir aynı zamanda. Bu anlamda oportünist ve ikiyüzlücedir. Söz ile pratiği arasında tutarsızlık vardır. Onun için Marksist bilgi teorisi yaşamda bir kılavuz olsun diye değil, ne kadar çok şey bilindiği gösterilmek için vardır. Kariyer ve ün, temel motivasyonlarıdır. Kurdukları yaşamların bozulmaması adına karakterlerini iğdiş etmekten imtina etmezler. Hele de yol çatallaşmaya ve bir ayrıma geldiğinde bu kaygıları iyice depreşir. Bunun sonucunda, ikiyüzlülük ve ahlaksızlıkta tüm hünerlerini göstermekten imtina etmezler.

Ne diyelim herkes bildiği gibi, kendi doğrularıyla savaşıyor. Proletarya, kendi niteliğine uygun bir mücadele ve savaş yöntemi ve araçlarıyla yoluna devam ediyor. Simavna Kadısı Şeyh Bedrettin Mahmut, araçların amaçlara uygun olması gerektiğini söyler. “Saygıdeğer amaçlara ancak saygıdeğer araçlarla ulaşılabilir” der.

Sanki bu söz yüzyıllar öncesinden bugün için söylenmiş gibi değil mi?

 

Bir Partizan

320

Partizan,Sınıf Teorisi,Atılım,Alınteri,DKP'den Paneller: 100.Yılında Ekim Devrimi işçi sınıfına ve ezilen halklara yol göstermeye devam ediyor

Paris Komünü’nden sonra, insanlığın nihai kurtuluş yolundaki en büyük ayağa kalkışı Proleter Sosyalist Ekim Devrimi’dir. Bu devrimin 100. yılındayız.

Emeğin köleleştirilmesine dayalı kapitalizme karşı Rusya'da işçi sınıfı ve müttefiki köylülüğün gerçekleştirdiği devrim, dünyanın en büyük köhnemiş düzenini, Çarlığı yıkarak tüm insanlığa yolu açtı.

TKP/ML-TİKKO Gerillaları ile röportaj | “Partimiz ilkeleri üzerinden yükselerek, düşmandan hesap sormaya devam edecektir!” -1-

Nisan 2015’ten bu yana ideolojik, politik düzlemde bir tartışmanın yaşandığı ve gelinen aşamada söz konusu sürecin bir ayrışmaya dönüştüğü TKP/ML içindeki gelişmeler devrimci demokrat kamuoyu tarafından yakından takip ediliyor. Bu gelişmelere dair yaşanan ayrışma ve tartışmanın bir tarafı durumundaki TİKKO gerillaları ile bir doğal muhabir tarafından yapılan röportajı haber değeri taşıdığından ve güncelliğinden dolayı olduğu gibi yayımlıyoruz.

"Gitmekten Korkmayana; Mücadelenin Kızılını Hep Yanında Taşıyana…"Aslı Ceren Aslan

Toprağa dikenli bir tel koydular. Etrafını mayınlara bezediler. Yetmedi duvar diktiler. İnsanların acısını, sevincini, kederini, keyfini dilimlediler. En çok da düşmanlaştırmaya çalıştılar. Parçaladılar, böldüler ve böylece yönetmeye çalıştılar. Değişmeyen şey katliam, zulüm ve sömürü oldu.

Ezilen ulusların sokakları kuşatan, faşist gericiliği sarsan direnişi mücadelemizdir! Selam olsun Kürt ve Katalan ulusunun bağımsızlık mücadelesine!

Emperyalizmin köhnemiş düzeni 2008 yılından bu yana boy gösteren ve giderek derinleşen ekonomik ve siyasal kriz ile sarsılmaya devam ediyor. Ortadoğu enerji rezervlerini elde etmek için katliamlar gerçekleştiren ve halk kitlelerinin öfkelerini ve örgütlenmelerini çarpıtan emperyalistler dipten gelen dalganın telaşını iliklerine dek hissediyor, bunun kabusu ile yaşıyor! Köhnemiş bu düzen, halkların kanı ve gözyaşı üzerine kurulduysa elbet bu düzenin çökmesi ve parçalanması da kaçınılmazdır.

Tarih çarpıtıcılığı ve yalan üzerine teori inşaa etmek

Güney Kürdistan’daki bağımsızlık referandumu, sağından “sol”una bütün siyasal kesimlerin tavır almasını gündeme getirdi.

Kürdistan’ı sömürgeleştiren ve işgal eden egemen ulus egemen sınıflarının bu referanduma karşı çıkışlarını, tehditleri ezelden beri bilinen olmasına karşın, kendini sol’da görenlerin bir çoğunun -Marx’ın deyimiyle-; “egemen ulus burjuvazisinin önyargılarına yankı olmalarına” ne demeli?

Dogmatizmle hesaplaşmada teorinin önemi üzerine -2-

Sürecin tüm örgütlü yoldaşlarımıza çok daha fazla sorumluluk ve görev yüklediğini belirtmiştik. Bunlardan biri de dogmatizmle mücadele yöntemlerinden en önemlilerinden biri olan devrimci teori üretimi üzerine yoğunlaşmaktır. Devrimci teoriyle yeterince ilgilenmeme sebeplerinden birinin de ezilenlere ait bir teorik kültürün eksikliği olduğunu vurgulamıştık. Teorik kültürün eksikliği, artık üniversite okuyanların dahi teorik ilgisizliğini ve ayrıca teoriyle ilgilenenler için de önceden az çok belli olan güçlü teorik çizgilerden yoksun olmayı getirmektedir. Konuyu biraz daha açalım.

Tutuklu gazeteci Aslı Ceren Aslan yazdı: Kıyafet meselesi ve iki saldırı konsepti

TC devletinin bugünkü uygulayıcılarından AKP’nin baskı, sindirme ve yok etme politikalarıyla eşgüdümlü olarak yaşamın her alanında çeşitli yansımalar vücut buluyor; bunlardan birisi de giyim-kuşam, üst-baş, nam-ı diyar kıyafet, elbise. Tekçi ve erkek yapısının koruma altına alarak saldırılarını yoğunlaştıran devlet, mayasında yer alan özellikleriyle dönem dönem değişen başlıklarla ezilenlere nasıl giyinmesi gerektiğini öğretiyor(!); esas olarak kendi bekasını sağlama almaya çalışıyor.

Bir insan ömrünü neye vermeli?

Her insan için yaşamının belkide en önemli sorusudur bu. Bitimsiz ve sonsuz bir döngüden ibaret olan sürekliliğe,insan kendi sınırları ve ölçüleri içinde “Hayat” adını veriyor. Bunuda insanın doğmasından ölümüne kadar ki zaman dilimi içinde yorumluyor. Hayat dediğimiz şey, karalanmaya hazır bembeyaz bir defter değilmidir zaten? Herkes bu gerçeği nefes alıp vermeye başladığı andan itibaren yaşar. Farkında olsun veya olmasın.

Dersim’den İstanbul’a uzanan bir mücadele

Yaşamını yitiren Cumartesi İnsanları’ndan Güzel Şahin’in Dersim’den İstanbul’a uzanan mücadelesini kızı Meral Nergis Şahin, “Ötekileştirilen kim varsa tereddüt etmeden yanına giderdi” sözleriyle anlattı.

“Kaybedilen her çocuk benim evladımdır” diyerek Cumartesi Anneleri’nin 22 yıldır Galatasaray Meydanı’nda verdiği mücadeleye destek veren ve geçtiğimiz günlerde yaşamını yitiren Cumartesi İnsanları’ndan Güzel Şahin’in mücadelesinin altında kendi hayat öyküsü yatıyor.

Faşizm almanyada resmileşti

Özellikle, kapitalizmin 2008 büyük krizinden sonra, Avrupa ülkelerinde iç faşistleşme giderek arttığı gibi, kitleler içinde de güçlü taban bulmaya başladı. Avrupa’nın en bilinen faşist partileri Frans’nın “ulusal cephe”si (FN), Avusturya’nın “özgürlük parti”si (FPÖ) ve Hollanda’nın “özgürlük parti”si (PVV) dir. Bunun yanında, diğer Avrupa ülkelerinde de faşist partiler parlamentoda yerlerini almışlardı.

Sınırsız, mülksüz, ulussuz bir yaşam: Nubar Ozanyan

Gazeteden gördüm seni güneşe uğurlayışımızın haberini...  Aliboğazı şehitlerimizin yokluğunu derin bir şekilde yaşarken seninde aramızdan bedenen ayrılışının acısı eklendi.

Kısa bir haberdi; “Filistin'den Rojava'ya bir Ermeni” başlığıyla verilmişti. Başlığın kendisi ve yanındaki resim ilk andan çok farklı, özgün bir komünistin yanıbaşımızdan ayrıldığını anlatmaya yetiyordu.

Sayfalar